HomeNieuwsWie zijn wijPsychiatrische hulphondenOpleiding HulphondADL-hulphondenPublicatiesSponsors gezochtToen en nuFotopaginaIn loving memoryContactLinks
Wie zijn wij



John van de Berg:

Alles is begonnen in de africhtingssport. Oftewel het africhten van de Duitse Herdershond tot de zogenoemde 'Verdedigingshond'. (Speuren, Gehoorzaamheid en Bijtwerk.) 
Hierin haalde ik grote successen en heb met mijn laatste teef 3 maal meegedaan aan de Wereldkampioenschappen Africhting. (WUSV) Op 1 van die WK's zag ik een teef lopen waar ik absoluut een pup van moest hebben. Deze teef had alles wat ik wilde zien in de Duitse Herdershond. Zodoende kwam ik in contact met Robert en Carina Jonsson uit Zweden. Dat is zo ongeveer 10 jaar geleden. Mn wens kwam uit, de teef werdt gedekt en ik had mijn pup. Robert en Carina Jonnson bleken niet alleen top-africhters te zijn, ze bleken tevens honden af te richten tot Blindengeleidehond.

Voor een africhter is dit zo'n beetje ying en yang te noemen. Van onze stomende 'bijters' naar de  rust en het zelfstandige werken van de Blindengeleidehond. Een nieuwe wereld, en een nieuwe manier van omgaan met honden. Het contact met Robert en Carina was dusdanig goed, dat ik werdt meegetrokken in hun wereldje van de Blindengeleidehond. Ik ging op zoek naar geschikte Duitse Herders die zij dan konden opleiden. Geen eenvoudige opgave, maar aldoende leert men. In de jaren die volgden leerde ik meer en meer over de blindengeleidehond.

Mijn huidige vriendin Saskia Stark leerde ik kennen in de africhtingssport, en vanaf dat moment is alles in vrij snel tempo uitgegroeid tot een waar trainingscentrum voor Duitse Herders. Op het gebied van Blindengeleidehonden kwam ook alles op een hoger level te staan. Regelmatig zijn wij nog steeds in Zweden te vinden om te werken met de geleidehonden. Ook zijn wij tot de dag van vandaag nog steeds op zoek naar geschikte Duitse Herders voor de opleiding Blindengeleidehond in Zweden, en leiden ze nu zelfs voor een deel op voordat ze daarheen gaan. 
Toen wij door Hilde van der Burg de vraag kregen om een hond op te leiden tot Psychiatrische hulphond zijn we hier direct op ingegaan, en gelukkig met succes! Hilde heeft een heel nieuw leven kunnen opbouwen dankzij de door ons opgeleide Hulphond Basco.
Ondertussen zijn we enkele jaren verder en hopen we nog vele Psychiatrische Hulphonden te kunnen opleiden.

 


* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Saskia Stark:


Nog voordat ik 8 jaar oud was stond ik al met mijn terriertje op een trainingsveld van een hondenclub. Gezien mijn geringe formaat op die leeftijd waren mijn ouders zo wijs om mijn grote wens nog niet te beantwoorden, namelijk het houden van een Duitse Herder. Ondertussen werdt mijn voorliefde voor paarden steeds groter, en was ik al snel in bezit van 2 verzorgpony's. Alsof dat nog niet genoeg was werdt ik 3 jaar later de trotse bezitter van mijn eerste eigen D-pony. Een 3/4 arabier die mij leerde dat het houden van een pony meer is dan alleen er op stappen en rondjes rijden. Het beestje had namelijk een karakter waar je U tegen zij. Ze bleef niet de enige, er volgde nog 2 shetjes, een 2 jarige D-pony en een draver. Dit koppel heeft mij ontzettend veel geleerd, want ze waren nou niet bepaald de makkelijkste, met uitzondering van de grootste, de draver.
In die tijd kwam ik in aanraking met Natural Horsemanship. Namen als Pat Parelli, Klaus Hempfling, Emiel Voest kwamen allemaal voor in mijn boekenkast. En met succes, want mijn staatsgevaarlijke shetlander liep na enkele trainingen los achter mij aan het hele erf over, zonder het karakter te breken.

Ondertussen had ik de leeftijd bereikt dat ik vondt (ja ja) dat ik groot genoeg was voor een Duitse Herder. Dat was rond mijn 16e. Mijn ouders vonden echter dat ik eerst maar eens op een hondenclub moest gaan rondkijken, en moest gaan leren wat hondentrainen precies inhield. 3 hondenclubs aanwezig op Texel, maar mijn voorkeur ging naar die club waar honden 'boeven leerden bijten'. Zodoende kwam ik terecht bij HSV DOS, een NBG-vereniging. Al snel werdt ik meegenomen op cursus bij het O&O, en kreeg ik tot mijn grote plezier de eer om met 2 afgerichte honden te trainen. Een IPO-2 mechelaar teef, en een IPO-3 dobermann reu. Ook was dit het begin van het volgen van cursussen en workshops, want die bleken in overvloed te bestaan in het wereldje van hondentrainen. De interesse in het verkrijgen van nieuwe kennis is tot de dag van vandaag nog niet vergaan, en zal ook zeer zeker niet vergaan. 

Een half jaar na mijn eerste kennismaking met deze club kwam ik in het bezit van mijn eerste Duitse Herder. Een wolfsgrauwe teef genaamd Vita. Een hond waar ik ontzettend veel mee- en van geleerd heb. Daarna kwam Devil, een reu met het karakter van die eerder genoemde shetlander. Gelukkig was Devil voor mijzelf , en ben ik met hem de wedstrijdsport in geraakt. Ondertussen had ik John leren kennen en kwam daardoor uiteraard in contact met Robert en Carina Jonsson. Een wereld gaat voor je open op het gebied van honden trainen, ongeacht of het om sport- of blindengeleidehonden gaat. John en ik hebben samen een trainingscentrum opgezet, en wij houden ons bezig met het opleiden en africhten van Duitse Herders.
Het opleiden en afleveren van een Psychiatrische Hulphond is elke keer weer een ervaring op zich!

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Ik ben Hilde en ben 25 jaar oud. Ik ben een aantal jaren opgenomen in de psychiatrie (GGZ) geweest. Ik volg nog ambulante behandeling bij de GGZ. 
Als kind kwam ik voor het eerst in aanraking met de psychiatrie. Maar ik werd ouder en als puber had ik weinig zin meer om bij een 'gekkendokter' rond te lopen. Ik weigerde mijn problemen te erkennen en wilde niet naar een psychiater of psycholoog. Ik deed het liever op mijn manier. Toen ik eenmaal uit huis was, liep ik in het voorjaar van 2005 toch vast. Ik heb toen zelf de beslissing genomen om iemand op te zoeken die mij kon helpen. Dit liep uit op een opname op een crisisafdeling.

Na lang zoeken kwam ik in augustus 2007 terecht op een behandelafdeling. Ik heb daar veel geleerd, maar liep ook daar tegen problemen aan. In sommige dingen kwam ik niet veel verder. Mijn wens om op mezelf te gaan wonen, en dus uit de opname, werd sterker en sterker. Wel zag ik in dat dit problemen zou gaan geven aangezien ik niet alleen naar buiten durfde etc. Op internet ging ik zoeken naar hoe ik toch alleen kon gaan wonen, zonder dat ik mezelf zou verwaarlozen. Ik kwam op een site terecht over psychiatrische hulphonden. Hierin zag ik de kans om mijn leven weer op te bouwen. Mijn behandelend psychiater was enthousiast over de vele mogelijkheden die een psychiatrische hulphond mij kon bieden, en dus hebben we dit proces in gang gezet.

Aangezien de psychiatrische hulphond nog geen 'normaal' verschijnsel is in Nederland, sterker nog ik was de eerste die een officiele opgeleide hond wilde, kon ik met moeite een trainingscentrum vinden die deze specifieke hulphond voor mij wilde opleidden. Dit is gelukkig gelukt. Maar ook financieel liep ik tegen obstakels op. De zorgverzekering vergoedt de psychiatrische hulphond nog niet en dus moest ik zelf op zoek naar sponsors om dit rond te krijgen. Ook dit is gelukt.

Ondertussen ben ik in het bezit van hulphond Basco. Een Duitse Herder van nu 3 jaar oud. Ik ben weg van hem en hij volgt mij waar ik ook maar ga. Behalve dat het een heerlijk maatje is, helpt mij me hartstikke goed. Ondertussen was ook gebleken dat ik een stofwisselingsziekte heb waardoor mijn gewrichten steeds slechter zullen worden. Ook met deze klachten helpt hij me. Hij raapt de post op van de grond, pakt de boodschappen uit de onderste planken van de supermarkt etc. Een hele hulp, zo'n hond.

Mijn behandelend psychiater is enthousiast over de vele mogelijkheden die een psychiatrische hulphond mij kan bieden.
Maar we doen ook leuke dingen. Elke dag gaan we 's ochtends na het opstaan een uur het bos in. Lekker wandelen, zoekspelletjes doen, apporteerspelletjes, noem maar op. Ook de andere wandelingen worden natuurlijk niet vergeten. Samen hebben we ons leven op de rit. 
  


 


HomeNieuwsWie zijn wijPsychiatrische hulphondenOpleiding HulphondADL-hulphondenPublicatiesSponsors gezochtToen en nuFotopaginaIn loving memoryContactLinks